Ik had al veel vrienden die een pomp hadden, maar toch was ik er aanvankelijk tegen. Daar waren verschillende redenen voor: je hebt dat bakje dat dan constant aan uw lijf hangt, ik had ook een beetje schrik om te verdikken, of dat ik het beetje discipline dat ik nog had zou verliezen….Daarom wou ik mijn spuiten kotsbeu zijn voor ik zou overstappen.

Maar kijk, ik ben dan toch van gedachten veranderd waardoor ik nu ook verbonden ben aan zo’n insulinepomp. Na mijn laatste kerstexamen werd ik samen met mijn mama verwacht in het ziekenhuis om een weekje opgenomen te worden. Gelukkig heb ik veel bezoek gekregen zodat de dagen toch wel voorbij gevlogen zijn. Al was ik uiteraard zeer blij toen ik terug naar huis mocht.

In het ziekenhuis zag ik alles goed zitten, maar nu ik thuis ben zie ik ook al de nadelen in. Toen ik me vroeger zelf leerde inspuiten lukte dat allemaal zeer goed in het ziekenhuis, maar wanneer ik thuis kwam durfde ik dat niet meer en heb ik mij voor een tijdje moeten làten inspuiten. Wel, nu heb ik dat ook een beetje wanneer ik die (veel langere) naald moet steken. In het ziekenhuis lukte het allemaal zeer goed, maar nu ik thuis ben, twijfel ik toch soms… Aangezien ik niet zo veel kleren heb met zakken, zit ik ook soms met het probleem dat ik niet goed weet waar ik dat ‘mormelke’ moet verbergen. Maar dat stimuleert anderzijds wel mijn creatieve geest! (En zo heb ik stiekem een reden meer om naar de solden te gaan!) Één keer ben ik wakker geworden door een alarm omdat ik per ongeluk mijn pomp had stopgezet. En ’s ochtends lig ik vaak in de war met mijn draad.
Ik moet dus dat hele pompgebeuren een beetje gewoon worden, maar uiteraard merk ik ook de voordelen op. Zo gaat bijvoorbeeld alles veel sneller als het etenstijd is, nu je die spuit niet meer moet boven halen, en enkel op de knopjes moet duwen.

Uiteindelijk, denk ik dat de pomp en de pen elk hun voordelen en nadelen hebben en dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken wat het meest bij hem of haar past.

Valérie

2007 is eindelijk door het vuurwerk van 2008 getorpeteerd. We willen alle jonge (en oude en niet-) diabeten dan ook een spetterend jaar wensen, met vooral veel liefde, geluk en een goede suikerregeling. Dat 2008 maar het jaar wordt waarin slechts een minimum aan hypo’s je de bibbers geeft en slechts een zeldzame hyper je naar de waterfles doen grijpen! En laat 2008 ook maar het jaar worden waarin je (opnieuw?) deelneemt aan één van onze spetterende activiteiten.

2008 zetten we alvast feestelijk in op het ijs. Op 16 februari binden we de schaatsen aan om op een ontspannende, sportieve manier andere lotgenoten te leren kennen. Want zeg nu zelf, niets schept toch een grotere band dan samen op je smikkel te donderen, correctie, elegante pirouettes te draaien tijdens een stevige schaatspartij? Alle jonge diabeten tussen 13 en 25 zijn alvast welkom om zich samen op glad ijs te wagen! Hier vind je alvast de nodige instructies en informatie!

 Tot dan?

de jongerencommissie