De weergoden zaten niet echt mee, en dat leek, samen met de grote NMBS-vertragingen wegens wegenwerken tussen Gent en Brugge, onze daguitstap naar zee een beetje in het water doen vallen. Nogal wat jongeren die zich hadden ingeschreven haakten op het laatste moment af, waardoor we in Oostende slechts met een handjevol koukleumig stonden te rillen. Maar zelfs een kleine groep suikerzieke vrienden leveren stof genoeg voor een gezellig dagje uit. Op het programma: de periode tussen het kamp en de uitstap met sappige verhalen proberen reconstrueren, een vleugje roddel en een lach, herinneringen ophalen aan alle mooie momenten in Pula. Door de duinen ploegen in een lange wandeling, terwijl de durvers blootsvoets de branding trotseerden. Worstelingen in het zand en verloren GSM’s. Suikerspiegels in vrije val, getroost met een stevige slok Cola. Met z’n vijven in een fotohokje voor één, net op tijd de zoomknop ontdekken en samengeperst lachen voor het kiekje.

Een handjevol sfeerbeelden van een gezellig zilt dagje uit.

Blogs komen er in alle soorten en maten. Je hebt natuurlijk de doorsnee soloblogs van eenzame zielen die hun privéleventje te grabbel gooien in een onlinedagboek, maar ook groepsblogs van een stel vrienden die samen plezier vinden in het bloggen. Je hebt blogs over alles en niets. Er zijn politieke blogs, humorblogs, foto- en/of videoblogs. Blogs over katten met haaruitval en blogs over de kleurschakeringen in beddegoed. En ja, er zijn ook blogs over diabetes.

De meeste diabetesblogs worden echter in het Engels geschreven en zijn nog vaker onderdeel van een gewone blog, waarvan de eigenaar toevallig een probleempje met de pancreas heeft. Of het zijn werkstukken die volgegooid zijn met ellenlange teksten vol medisch jargon, waar je na vijf regels al tureluurs van wordt.
In ons taalgebied zijn er amper bloginitiatieven voor en door diabeten. En zowat alle hebben de pijp aan Online Maarten gegeven. Daarom leek het leuk, en misschien wel nodig, om met onze werkgroep dat hiaat dicht te naaien. Het is namelijk een belangrijk onderdeel binnen de behandeling van diabetes om ervaringen te delen met lotgenoten. Het gevoel alleen te staan en onbegrepen te zijn leeft bij te veel (jonge) diabeten, en onze blog kan een lichtbaken zijn voor iedere diabeet die zich eventjes alleen voelt…

Het waren trouwens de activiteiten van de jongerenwerkgroep en mijn eerste diabetenkamp deze zomer die me deden beseffen hoe belangrijk het is om je ervaringen te kunnen delen met andere diabeten. Mijn moeder zei het ook al toen ik terugkwam van die eerste activiteit, nu een jaartje terug: “Ge hebt er deugd van gehad”. En dat was niet de deugd van even je zinnen te verzetten tijdens een drukke schoolweek door een bowlingballetje te gaan werpen, maar deugd van het uitwisselen van ervaringen met lotgenoten. De frustraties die ik drie jaar lang voor mezelf had gehouden durfde ik nu, tussen het aaneenschakelen van strikes, wel uiten, omdat ik wist dat de mensen om me heen het zouden begrijpen. Bijna ieder van hen had wel eens dezelfde frustraties gekend, of had andere ergernissen waar ik nog niet eens bij stilgestaan had, of mijn eigen oplossing voor had uitgevonden. Mijn eerste diadate was meer dan een avondje uit, omdat de voldoening dubbel zo groot was.

Dat op die avond de kiem is gelegd voor een paar goede vriendschappen en een meer zelfverzekerde benadering van mijn diabetes had ik toen niet durven denken noch dromen. Daarom wil ik ook mijn steen bijdragen aan dit project, in de hoop dat elke jonge diabeet zijn weg naar dit adres weet te vinden en eventueel steun vind. En misschien gaat hij of zij binnenkort gewoon mee op stap met de knotsgekke insulineafhankelijke bende waaruit de werkgroep en zijn fans bestaat?