Enkele fotootjes van een -alweer- geslaagd weekend …

Tijdens een inspannende trektocht naar de Engstligenalm halverwege de vakantie viel me op dat je boven op een berg altijd een mooi uitzicht hebt op de afgelegde weg. Nu de kinder- en jongerenvakantie in Adelboden alweer -veel te snel- voorbij is gegaan kan ik weer gaan klimmen. Niet op rotspaden langs watervallen en doorheen bossen en weiden, maar op een berg mooie herinneringen, voor een terugblik op een geslaagde reis.

Het is gek als je terugkijkt. Die eerste vroege ochtend van het vertrek, de dag waar ik als monitor, maar ook zoveel kinderen en jongeren naartoe hebben geleefd, is onwennig. Iedereen staat er wat onwennig, tussen ouders en valiezen. Velen vol verwachtingen, maar ook geïntimideerd door de nieuwe gezichten. Behalve die paar ‘anciens’ die speuren naar een bekend gezicht van vorig jaar, een omhelzing, blij weerzien. Het contrast met de laatste dag, wanneer de bus tot stilstand komt en het de ouders zijn die vol verwachting staan te drentelen, is groot. Er wordt geknuffeld, gelachen, afscheid genomen, afspraken gemaakt, hier en daar een traan weggepinkt. Het is het moment waarop ik ten volle besef dat er weer een geslaagde vakantie achter de rug is.

Meer dan op andere kampen heb ik het gevoel dat de diabetesvakanties enorm groepsvormend zijn. Het is het gevoel van verbondenheid dat niet alleen doorweegt in het feit dat je samen op vakantie bent, maar in het feit dat allen hetzelfde tegenspruttelende lichaam hebben en dat je voor één keer niet alleen bent. “Hier zijn wij in de minderheid tussen diabeten, een raar gevoel”, verwoorde één van de educatoren het op een bepaald moment. Dat meerderheidsgevoel maakt dat er gelachen en geplaagd kan worden, terwijl niemand er aanstoot aan neemt. Diababes en Diabeesten van de dag worden gekozen, Cluedo wordt gespeeld met moordwapens als ‘insuline’ en ‘glucagen’ en verjaardagen worden gevierd met een welgemeende ‘hiep hiep hiep? Hypo!’. Het is de humor en het plezier dat vele kinderen en jongeren doet relativeren en open bloeien, en positiever tegenover hun aandoening laat staan.

En die kern van positiviteit zit verpakt in een fantastische, goedgevulde vakantie in een bijzonder mooie omgeving. Adelboden had alles wat we nodig hadden, en meer. Er kon gespeeld en gerust worden, gewandeld en geklauterd. Er waren avonturen in bomen en tochten in kabelbaantjes. Er waren terrasjes en winkeltjes en er was de lucht die nergens zou zuiver inademt als in de bergen.

Bovenop mijn berg herinneringen terugkijkend moet ik besluiten dat het hoogtepunt van de vakantie niet die lange dagtocht naar de Engstligenalm was, zoals ik tot nu toe steeds heb beweerd. Ja, die tocht was prachtig. Ja, de groepssfeer tussen die paar avonturiers die de tocht aandurfden zat perfect. Ja, de eindmeet halen zonder al te veel hypo-ongemakken is zowel een overwinning op de weg als op je diabetes. En ja, het uitzicht was prachtig.
Al die deugden verzinken echter in het niets bij het echte hoogtepunt: aan het eind van de vakantie op alle gezichten kunnen aflezen dat de kinderen en jongeren een geweldige reis beleefd hebben en misschien wel sterker in hun schoenen staan als diabeet dan tien dagen daarvoor het geval was.

Wouter

Enkele sfeerbeelden van een tof dagje in Oostende …

Inmiddels worden druk de laatste voorbereidingen getroffen om ook dit jaar de Kinder- en Jongerenvakantie tot een succes te maken.

We vertrekken op 13-07-2009 en komen terug op 23-07-2009. Er zijn nog plaatsen vrij. Voor inlichtingen ivm het volledige vakantieaanbod van VDV zie http://www.diabetes-vdv.be/6/22/aanbod/vakanties2009.aspx.

Enkele sfeerbeelden …

Ook dit jaar vond het VDV-Gezinsweekend plaats in ‘De Bosberg’ te Houthalen. Van vrijdagavond 03-04-2009 tot en met zondagnamiddag 05-04-2009 waren er activiteiten voor klein en groot onder deskundige begeleiding. Het eten was lekker en de accommodatie prima. Uiteraard was er ook ruim de gelegenheid om eens goed bij te praten. En ook de Jongerenwerking was present.

Jongerenvakantie naar de Gorges du Tarn van 3 tot 13 juli 2008. Een enthousiaste deelnemer vertelt zijn verhaal…

Het waren tien onvergetelijke dagen. Het onwennige gevoel van de eerste dag hield gelukkig niet lang stand. Vanaf dag twee kenden we elkaar al wat beter en kwam het speelse karakter bij de meeste al boven. De vakantie vol schitterende momenten kon van start gaan.
Mijn persoonlijke hoogtepunt van de reis zat in de tweede helft. Het was dan ook letterlijk een hoogtepunt. We maakten een wandeling naar een uitkijkpunt in de bergen. Er werd ons verteld dat we er gieren in het wild konden bewonderen. Dat moet gewoon schitterend zijn! ’s Morgens vertrokken we vol goede moed naar boven. Ergens in de helft moest een zware beslissing gemaakt worden. Wie gaat er mee naar de top van de berg? En wie gaat er terug naar beneden? Er bleef een beperkte groep van zes jongeren en drie begeleiders over. We hebben er een super toffe namiddag beleefd. De natuurpracht is gewoon onvergetelijk. Schitterende rotsformaties, prachtige vergezichten en soms iet te dicht begroeide, maar fleurige bossen. Een luide echo weerklonk in de bergen! Ja, ze zullen geweten hebben dat de diabeetjes er geweest zijn. We waren op weg naar de top van de berg. De moed zakte ons in de schoenen toen we de weg bijna verloren waren en nog altijd geen gieren hadden gezien. Gelukkig konden we ons optrekken aan de gedachten dat er in de vallei een ijsje op ons lag te wachten. Dan maar terug afdalen. Maar plots… op de terugweg zagen we ze. De schitterende vogels. De gieren. Ze vlogen op een aantal meters langs ons heen. Echt onvergetelijke momenten. Nog even wat chocolade van een vriendelijke Fransman helpen opeten, de bloedsuiker controleren en we kunnen de weg naar het dal verder zetten. Waar we werden opgewacht door de rest van de groep.

Wie zegt dat diabetes en reizen niet samen gaan is fout! Mits enkele voorzorgsmaatregelen en een kleine extra bagage kan een diabeet WEL op reis!
Laten we eerst duidelijk zijn, ‘op reis gaan’ heeft vele betekenissen. Het kan een
Luilekker vakantie zijn of een actieve trektocht. Het kan met een beperkte groep of met een uitgebreide groep. Soms heb je de organisatie van je reis in eigen handen en soms moet je je aanpassen aan de groep. De bestemming kan de zon, de sneeuw, de bergen, het strand of het bos zijn. inderdaad, iedere reis is bijzonder en brengt bijgevolg zijn eigen specifieke aandachtspunten met zich mee! Dat maakt het moeilijk om een sluitende handleiding te schrijven over diabetes en reizen.

laten we er eens diabetes concreet bij betrekken… het spreekt voor zich dat een diabeet extra bagage moet meenemen. Wie creatief is en oplettend kan deze extra bagage beperken tot een klein toiletzakje!! Enerzijds creatief in de zin van verpakking en inpakking. Tal van kleine details kunnen het volume van je diabetesmateriaal sterk doen dalen. Anderzijds oplettend, dit is ook een must want, een goede diabeet is overal op alles voorbereid! Zorg dat je dus niet te veel maar zeker niet te weinig meeneemt op reis. Zo kan je bijvoorbeeld nood hebben aan reservebatterijen in het gebergte voor je glucometer.

Hou je dus zeker en vast niet in om een reis te maken omwille van je diabetes! Op ieder potje past een dekseltje! Ikzelf heb al een trektocht van 10 dagen gemaakt in de bergen en al een aantal sneeuwvakanties. Ik ga het avontuur niet uit de weg omwille van mijn diabetes en hopelijk doen jullie dit ook niet!

Als je op reis gaat, vraag dan tijdig om uitleg aan je diabeteseducator! Hij of zij zal je met veel plezier extra uitleg geven over hoe wat waar wanneer en waarom. Mocht je nog andere ,specifieke, vragen hebben mag je deze altijd mailen. Omgekeerd geldt ook, dus indien je tips hebt uit eigen ervaringen, zet ze hieronder op de blog.

Go for it!

Simon

Dit jaar vond het Gezinsweekend plaats van 11 tot en met 13 april in de Bosberg, Domein Kelchterhoef te Houthalen (Limburg). En uiteraard was de Jongerenwerking ook van de partij. Enkele foto’s vertellen meer dan duizend woorden…

Een ongelukkig geplaatst lesmoment (op zaterdag verdorie!) was de spelbreker in wat een lekker lang, geslaagd jongerenweekend moest worden. Een persoonlijke spelbreker natuurlijk, want toen ik zaterdag ’s avonds laat in Bree aankwam, hadden al een tiental jonge diabeten uit alle windstreken er een zalige dag en nacht opzitten. Na de verwelkoming en de kennismaking met de nieuwe gezichten volgden meteen al de eerste verhalen. Over pokerspelletjes en brandweerbezoeken. Over ritjes met sirenewagens, lange ladders en 12 bar in een brandweerspuit. Over grapjassen in brandweeroutfits en drukmaskers. Allemaal herinneringen aan een gelukzalige, voorbije dag.

Er werd een gediabetiseerd potje weerwolven gespeeld, lekker gegeten en moe de nacht in gedoken. Een lange ochtend. Een lekker ontbijt. En een gokwedstrijdje op ieders bloedglucosewaarde. Doolde daar ergens een lichtgevende sneeuwman rond? En waar kwam die kerstboom vandaan? Toen kwam een wandeling - elk een fluogele sponsorzakjes op de rug- door koud Limburg in heerlijk zacht novemberlicht. Paarden werden gestreeld, knuffels werden aan elkaar uitgedeeld. Hypo’s werden met een hypofit-grimas uit de wereld geholpen.

Maar bovenal hadden we veel plezier aan gewoon samen zijn. Kortom, Bree was een érg geslaagd jongerenweekend… Wie gaat de volgende keer ook/weer mee?