Enkele fotootjes van een -alweer- geslaagd weekend …

Wie vanaf 13 jaar gaat er van 4 tot en met 6 september 2009 mee op Jongerenweekend naar De Kluis? Klik hier voor info. Klik hier voor enkele foto’s van vorig jaar. Je kan nog steeds contact opnemen met het VDV secretariaat: telefoon 09/220.05.20, fax 09/221.00.82, mail vdv@diabetes-vdv.be of met de VDV-jongerenmail jongeren@diabetes-vdv.be wanneer je nog wil meegaan.

Tijdens een inspannende trektocht naar de Engstligenalm halverwege de vakantie viel me op dat je boven op een berg altijd een mooi uitzicht hebt op de afgelegde weg. Nu de kinder- en jongerenvakantie in Adelboden alweer -veel te snel- voorbij is gegaan kan ik weer gaan klimmen. Niet op rotspaden langs watervallen en doorheen bossen en weiden, maar op een berg mooie herinneringen, voor een terugblik op een geslaagde reis.

Het is gek als je terugkijkt. Die eerste vroege ochtend van het vertrek, de dag waar ik als monitor, maar ook zoveel kinderen en jongeren naartoe hebben geleefd, is onwennig. Iedereen staat er wat onwennig, tussen ouders en valiezen. Velen vol verwachtingen, maar ook geïntimideerd door de nieuwe gezichten. Behalve die paar ‘anciens’ die speuren naar een bekend gezicht van vorig jaar, een omhelzing, blij weerzien. Het contrast met de laatste dag, wanneer de bus tot stilstand komt en het de ouders zijn die vol verwachting staan te drentelen, is groot. Er wordt geknuffeld, gelachen, afscheid genomen, afspraken gemaakt, hier en daar een traan weggepinkt. Het is het moment waarop ik ten volle besef dat er weer een geslaagde vakantie achter de rug is.

Meer dan op andere kampen heb ik het gevoel dat de diabetesvakanties enorm groepsvormend zijn. Het is het gevoel van verbondenheid dat niet alleen doorweegt in het feit dat je samen op vakantie bent, maar in het feit dat allen hetzelfde tegenspruttelende lichaam hebben en dat je voor één keer niet alleen bent. “Hier zijn wij in de minderheid tussen diabeten, een raar gevoel”, verwoorde één van de educatoren het op een bepaald moment. Dat meerderheidsgevoel maakt dat er gelachen en geplaagd kan worden, terwijl niemand er aanstoot aan neemt. Diababes en Diabeesten van de dag worden gekozen, Cluedo wordt gespeeld met moordwapens als ‘insuline’ en ‘glucagen’ en verjaardagen worden gevierd met een welgemeende ‘hiep hiep hiep? Hypo!’. Het is de humor en het plezier dat vele kinderen en jongeren doet relativeren en open bloeien, en positiever tegenover hun aandoening laat staan.

En die kern van positiviteit zit verpakt in een fantastische, goedgevulde vakantie in een bijzonder mooie omgeving. Adelboden had alles wat we nodig hadden, en meer. Er kon gespeeld en gerust worden, gewandeld en geklauterd. Er waren avonturen in bomen en tochten in kabelbaantjes. Er waren terrasjes en winkeltjes en er was de lucht die nergens zou zuiver inademt als in de bergen.

Bovenop mijn berg herinneringen terugkijkend moet ik besluiten dat het hoogtepunt van de vakantie niet die lange dagtocht naar de Engstligenalm was, zoals ik tot nu toe steeds heb beweerd. Ja, die tocht was prachtig. Ja, de groepssfeer tussen die paar avonturiers die de tocht aandurfden zat perfect. Ja, de eindmeet halen zonder al te veel hypo-ongemakken is zowel een overwinning op de weg als op je diabetes. En ja, het uitzicht was prachtig.
Al die deugden verzinken echter in het niets bij het echte hoogtepunt: aan het eind van de vakantie op alle gezichten kunnen aflezen dat de kinderen en jongeren een geweldige reis beleefd hebben en misschien wel sterker in hun schoenen staan als diabeet dan tien dagen daarvoor het geval was.

Wouter

Hallo ik ben Evert. Ik denk dat er redelijk wat diabeten mij al kennen. Ik stond in de Diabetes info van januari – februari 2009.
Sporten, dat weten we intussen al, is zeer belangrijk voor ons lichaam en ook als diabeet. Ik kan zoveel sporten opnoemen die zo plezant zijn om doen, maar ik ga het uiteraard hebben over mijn sport die ik het meest en het liefst doe: roeien. Ben er mee begonnen in de warme zomer van 2003 en ben dan naar de competitie roeiers overgestapt in 2005. Dat was heerlijk zo 2 jaar kunnen genieten van lekker rustig op dat water te peddelen, het is wel altijd frustrerend om al die competitie roeiers voorbij te zien varen, terwijl er ze niet veel meer uitgeput uit zagen op het einde van de training dan mij. De recreanten waarmee ik roeide in het begin zeiden: “Je zou eens mee moeten doen met de echte roeiers”. In de het begin van de winter van 2004 besloot ik dan maar eens aan de hoofdtrainer te vragen of ik niet kan meedoen (met de echte roeiers). Hij zij: “Oké dat is geen probleem maar dan zal je wel wat meer moeten komen trainen dan 1 keer in de week, 5 keer in de week minstens.” Oké, niet mis, dan doe we dat maar. We zien wel waar we dan op uitkomen in de wedstrijden waar ik dan aan zal deelnemen.
In mijn eerste wedstrijd eind april bij de beginners, 3de geworden op een 10-tal deelnemers, dat was niet slecht. Verder doen was de boodschap. We zijn nu al 4 jaar verder en heb ondertussen toch al redelijk wat progressie gemaakt en mooie resultaten behaald. 2 die er voor mij er iets boven uitsteken zijn de 2 Belgische titels in de lichte mannen 4 koppel (licht = individueel <72,5kg, gemiddeld als ploeg <70kg; mannen = mannen; 4 = 4 roeiers in 1 boot; koppel = elke roeier heeft 2 riemen).
Wil je graag eens een wedstrijd bijwonen. Het laatste weekend van april is het BK korte boottypes en het laatste weekend van september is het BK lange boottypes in BLOSO-domein Hazewinkel, waar ik meestal aan meedoe. Waar ik bijna dagelijks train is in het BLOSO-domein Hazewinkel, over heel de wereld gekend bij de internationale roeiers als beste baan om op te komen trainen. Het is vrij gemakkelijk bereikbaar en je zit er rustig. De club waarvoor ik roei is, TRT Hazewinkel. Er zijn natuurlijk nog ander roeiclubs in Vlaanderen, namelijk. in Oostende, Brugge, Gent, Wijnegem en Brussel.
Zou je ook wel eens willen proberen roeien. Op 30 en 31 mei is er een watersportdag waar je veel watersporten gratis kan doen. Ikzelf zal er ook een handje toesteken en mensen proberen aan het roeien te krijgen.

Want: ROEIEN ZAL JE BOEIEN 

Wil je meer weten over de VDV Jongerenactiviteiten en de VDV Jongerencommissie, kijk dan gauw hier voor info.

Eerstvolgende activiteiten:
Dag aan zee. Zaterdag 8 augustus 2009 om 11 uur aan het NMBS station Oostende. + 13 jaar.
Jongeren en jongvolwassenen weekend. Op 4-5-6 september 2009 in “De Kluis” in St-Joris-Weert. + 13 jaar.
Militair voor 1 dag, avontuur in het leger! Op 3 oktober 2009 op het Militair domein te Brasschaat (VDV-Gezinsdag).
Bowlen. Op zaterdag 29 november in de Overpoort Bowl, Overpoortstraat 38 in 9000 Gent. + 18 jaar.
Karaoke avond. Op zaterdag 21 november te Antwerpen. + 18 jaar.
Schaatsen. Op zaterdag 19 december 2009 te Brussel. + 16 jaar.

Omdat het vorig jaar zo leuk was, zijn we ook dit jaar naar ‘Action Park’ te Kiewit (Hasselt) getrokken. Op zaterdagnamiddag 25-04-2009 konden 14 jongeren tussen 14 en 25 jaar zich onder deskundige begeleiding helemaal uitleven op de klimmuur, de death-ride, het touwenparcours en het waterparcours. Uiteraard zijn er ook dit jaar enkelen flink nat geworden. Het weer was schitterend. Samengevat was dit een heel fijne dag. Wordt volgend jaar zeer waarschijnlijk herhaald, mogelijk op een andere locatie. En intussen kijken we al uit naar de volgende VDV-Jongerenactiviteit: een dag aan zee voor de plus 13- jarigen op zaterdag 08-08-2009!

Hallo mede diabeten, ik ben Willem. Ik ben wielrenner en ben vanaf 1 jan. 2009 profwielrenner. Ik zal uitkomen voor de Amerikaanse Continentale profploeg Team Type 1. Deze ploeg is vrij bijzonder omdat ze is opgericht voor en door diabeten (Phil Southerland en Joe Eldrigde). De doelstelling van deze ploeg is in 2012 met enkele diabeten in de Tour de France terecht komen. Of dit haalbaar zal zijn is nog niet zeker maar de ploeg wint allesinds aanzien in het wielermilieu. Met o.a. Matt Wilson (ex Française des Jeux- renner) en enkelen die de er ook bij waren op de Olympische spelen in China en Athene. Ik zal af en toe de gang van zaken op deze blog noteren. Wil je echt op de hoogte blijven van wat er dagelijks gebeurd? Kom dan eens gerust langs op mijn site: www.willemvandeneynde.com

Momenteel is er nog niet veel gebeurd. Ik heb mijn contract getekend in oktober, ik ontmoette Phil in Amsterdam en maakte zo ook kennis met de Abbot Navigator glucosemeter. Ik heb ook net de lijst van koersen ontvangen die ik mag rijden begin dit jaar. Ik vertrek naar Los Angles op 22 jan. en vanaf maart zal ik verblijven in Atlanta.

Jongerenvakantie naar de Gorges du Tarn van 3 tot 13 juli 2008. Een enthousiaste deelnemer vertelt zijn verhaal…

Het waren tien onvergetelijke dagen. Het onwennige gevoel van de eerste dag hield gelukkig niet lang stand. Vanaf dag twee kenden we elkaar al wat beter en kwam het speelse karakter bij de meeste al boven. De vakantie vol schitterende momenten kon van start gaan.
Mijn persoonlijke hoogtepunt van de reis zat in de tweede helft. Het was dan ook letterlijk een hoogtepunt. We maakten een wandeling naar een uitkijkpunt in de bergen. Er werd ons verteld dat we er gieren in het wild konden bewonderen. Dat moet gewoon schitterend zijn! ’s Morgens vertrokken we vol goede moed naar boven. Ergens in de helft moest een zware beslissing gemaakt worden. Wie gaat er mee naar de top van de berg? En wie gaat er terug naar beneden? Er bleef een beperkte groep van zes jongeren en drie begeleiders over. We hebben er een super toffe namiddag beleefd. De natuurpracht is gewoon onvergetelijk. Schitterende rotsformaties, prachtige vergezichten en soms iet te dicht begroeide, maar fleurige bossen. Een luide echo weerklonk in de bergen! Ja, ze zullen geweten hebben dat de diabeetjes er geweest zijn. We waren op weg naar de top van de berg. De moed zakte ons in de schoenen toen we de weg bijna verloren waren en nog altijd geen gieren hadden gezien. Gelukkig konden we ons optrekken aan de gedachten dat er in de vallei een ijsje op ons lag te wachten. Dan maar terug afdalen. Maar plots… op de terugweg zagen we ze. De schitterende vogels. De gieren. Ze vlogen op een aantal meters langs ons heen. Echt onvergetelijke momenten. Nog even wat chocolade van een vriendelijke Fransman helpen opeten, de bloedsuiker controleren en we kunnen de weg naar het dal verder zetten. Waar we werden opgewacht door de rest van de groep.